تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ محمد توحیدی
آرشیو وبلاگ
      توتم من (مينويسد چون نوبت اوست! از حقوق/ اجتماع)
بن دوم، بیم ها و امیدها! نویسنده: محمد توحیدی - ۱۳٩٠/٩/۱۱

روز یازدهم سپتامبر، نقطه عطف است در تاریخ جهان بالاخص برای ملت افغانستان! روزیکه نگاه های خفته و گوش های خوابیده و در نهایت انسانهای غافل، شوکه شده از خواب غفلت بیدارشان ساخت. با پرواز طیارها بر فراز امریکا گویا زنگ بیدار باش به فضای جهان طینین انداز شده و با فرو ریختن برجهای دوقلوی مرکز تجارتی امریکا، دیواره های کاذب و دروغین قدرت جهان از هم ریزش کرد. چشم های بیدار شده و گوشهای بازشده بطرف افغانستان سرزمین فراموش شده و تکه خاک گوشه افتیده کره هستی نشانه رفت و گویا از شدت این تمرکز ها، اندام افغانستان به لرزه آمد و چهره های خشن، مستبد، وحشی و هیولایی گروهگ های تروریستی و ضد بشری نمایان شدند. آسمان آبی از پس ابرهای سیاه، کم کم به استقبال ملت ما سینه خالی نمودند. و یک بار دیگر مردم زیر ستم و رنج  ما که مدت ها میشد در گوشه انزوای جهان، قرار گرفته بود، در محراق توجه و مرکز دید همگان و جامعه جهانی قرار گرفت. از آن زمان تا اکنون که بیش از ده سال میگذرد جامعه جهانی همراه ملت ما بوده و تلاش های زیاد در قالب های متعدد برای ریشه کن نمودن بنیادگرایی و خشکانیدن افراطیت و اوردن صلح و ثبات در کشور ما نموده است، اگر به مجموعه این تلاشها نیک بنگریم باید عصر حاضر را برای دولت و ملت خود عصر طلایی بدانیم، زیرا عصریست که جهان با ماست تا ما خومان را بسازیم. در سطح بین المللی و در زیر سقف سیطره سازمان ملل تا کنون کنفرانس های متعدد برگزار شده و در نتیجه همین کنفرانس ها ملیاردها دالر سرازیر کشور ما گردیده و به ساخت و ساز کشور ویرانه ما به مصرف رسیده است. اکنون دولت مردان ما دارد بسوی کنفرانس بین المللی دیگری گام بر میدارند و در حال برنامه ریزی و گرفتن آمادگی برای ورود به بحث های جدی در لندن جایکه ده سال پیش اساسات همین حکومت پی ریزی شد هستند. تمام نگاه های خیره شده ملت ما، نیز خیره به کنفرانس دوم بن شده است. تا ببیند سیاستمداران شان بعد از یک تجربه ده ساله برای آینده شان چه راهکارهای دارند؟ و چه تدبیر برای آینده شان می سنجند؟ ما بدین بهانه مروری میکنیم به مهمترین کنفرانس های که در این دوره جدید پساطالبانی برای افغانستان برگزار گردیده است. و دست اوردهای عملی این کنفرانس ها را با واقعیت های عینی و ملموس جامعه خود مقایسه نموده مشخص میسازیم. تا باشد که مسایل مکتوم و زاویه های پوشیده مشکلات جامعه ما هرچه بیشتر و بهتر وضاحت بخشیده شده و راه برای آـینده ترسیم گردد. تا اکنون هشت کنفرانس مهم راجع به افغانستان در سطح بین المللی برگزار گردیده است و کنفرانس بن دوم نهمین تلاش از این نوع خواهد بود که ما داریم به استقبالش می رویم.


بن دوم، بیم ها و امیدها!

مقدمه

روز یازدهم سپتامبر، نقطه عطف است در تاریخ جهان بالاخص برای ملت افغانستان! روزیکه نگاه های خفته و گوش های خوابیده و در نهایت انسانهای غافل، شوکه شده از خواب غفلت بیدارشان ساخت. با پرواز طیارها بر فراز امریکا گویا زنگ بیدار باش به فضای جهان طینین انداز شده و با فرو ریختن برجهای دوقلوی مرکز تجارتی امریکا، دیواره های کاذب و دروغین قدرت جهان از هم ریزش کرد. چشم های بیدار شده و گوشهای بازشده بطرف افغانستان سرزمین فراموش شده و تکه خاک گوشه افتیده کره هستی نشانه رفت و گویا از شدت این تمرکز ها، اندام افغانستان به لرزه آمد و چهره های خشن، مستبد، وحشی و هیولایی گروهگ های تروریستی و ضد بشری نمایان شدند. آسمان آبی از پس ابرهای سیاه، کم کم به استقبال ملت ما سینه خالی نمودند. و یک بار دیگر مردم زیر ستم و رنج  ما که مدت ها میشد در گوشه انزوای جهان، قرار گرفته بود، در محراق توجه و مرکز دید همگان و جامعه جهانی قرار گرفت. از آن زمان تا اکنون که بیش از ده سال میگذرد جامعه جهانی همراه ملت ما بوده و تلاش های زیاد در قالب های متعدد برای ریشه کن نمودن بنیادگرایی و خشکانیدن افراطیت و اوردن صلح و ثبات در کشور ما نموده است، اگر به مجموعه این تلاشها نیک بنگریم باید عصر حاضر را برای دولت و ملت خود عصر طلایی بدانیم، زیرا عصریست که جهان با ماست تا ما خومان را بسازیم. در سطح بین المللی و در زیر سقف سیطره سازمان ملل تا کنون کنفرانس های متعدد برگزار شده و در نتیجه همین کنفرانس ها ملیاردها دالر سرازیر کشور ما گردیده و به ساخت و ساز کشور ویرانه ما به مصرف رسیده است. اکنون دولت مردان ما دارد بسوی کنفرانس بین المللی دیگری گام بر میدارند و در حال برنامه ریزی و گرفتن آمادگی برای ورود به بحث های جدی در لندن جایکه ده سال پیش اساسات همین حکومت پی ریزی شد هستند. تمام نگاه های خیره شده ملت ما، نیز خیره به کنفرانس دوم بن شده است. تا ببیند سیاستمداران شان بعد از یک تجربه ده ساله برای آینده شان چه راهکارهای دارند؟ و چه تدبیر برای آینده شان می سنجند؟ ما بدین بهانه مروری میکنیم به مهمترین کنفرانس های که در این دوره جدید پساطالبانی برای افغانستان برگزار گردیده است. و دست اوردهای عملی این کنفرانس ها را با واقعیت های عینی و ملموس جامعه خود مقایسه نموده مشخص میسازیم. تا باشد که مسایل مکتوم و زاویه های پوشیده مشکلات جامعه ما هرچه بیشتر و بهتر وضاحت بخشیده شده و راه برای آـینده ترسیم گردد. تا اکنون هشت کنفرانس مهم راجع به افغانستان در سطح بین المللی برگزار گردیده است و کنفرانس بن دوم نهمین تلاش از این نوع خواهد بود که ما داریم به استقبالش می رویم.

بخش اول: مروری به کنفرانس های گذشته و نتایج آن

الف) کنفرانسها

  •  کنفرانس بن

بعد از فرو ریزی برجهای مرکز تجارتی در امریکا و کشته شدن بیش از 500 نفراز شهروندان امریکایی دولت امریکا شبکه القاعده را مسئول دانست و از گروه طالبان خواست تا " اسامه بن لادن " رهبر این گروه تروریستی القاعده را تسلیم دهد. اما گروه طالبان اعلان داشت که این خلاف مهمان نوازی و عقیده و دین ما است. ابر قدرت جهان که نولش را به خاک مالیده میدانست و وجه ابرقدرتی اش را از دست رفته با حمایت جامعه جهانی و قطعنامه 1367 و 1373 شورای امنیت سازمان ملل متحد در 15/7/1381 هش حملات خود را علیه دولت افغانستان شروع نمود و به زود ترین فرصت حکومت استبدادی طلبه ها از هم فرو پاشید و نیروهای مبارز و مخالف طالبان با پشتبانی و نیروهای بین المللی شهرها و دههات افغانستان در کنترل گرفتند. بعد از سقوط نظام متهجر مسلمان مئابان ضد اسلام و مقدس مئابان ضد تقدس و طلبه نماهای بطله جامعه جهانی بر آن شد تا اساسات یک نظام دمکراتیک را پایه ریزی نموده و بدین طریق زمینه شکل گیری دوباره افراطیت را در جا خشک نماید، به همین مبنا کنفرانس توسط جامعه جهانی و در راس سازمان ملل متحد در شهر بن المان دایر گردید و از تمام گروه های مخالف طالبان دعوت به عمل آمد در این کنفرانس گردهم آمده و سرنوشت کشور شان را رقم بزنند. این کنفرانس در  دسامبر ۲۰۰۱ تشکیل شد، و گروههای سیاسی و روشن فکران و نماینده های از کشورهای جهان شرکت نموده بود و بعد از مذاکره زیاد راهبرد ایجاد یک دولت دمکراتیک را طبق زمان بندی ذیل به تصویب رسانیدند.

اداره امور موقت

لوی جرگه اضطراری

لوی جرگه قانون اساسی

انتخابات ریاست جمهوری

انتخابات پارلمانی

یکماه بعد

6 ماه بعد

24ماه بعد

36ماه بعد

40ماه بعد

 

  • کنفرانس توکیو

یکسال بعد، این بار نمایندگان بیش از 50 کشور جهان در توکیو گردهم آمدند تا کمک های مالی برای بازسازی افغانستان جمع اوری نمایند. اشتراک کنندگان تعهد نمودند تا در ظرف پنج سال بیش از 5/4 ملیارد دلار به افغانستان کمک نمایند، این کمک ها برای حکومت تازه تاسیس افغانستان و مردم که تازه امید به زندگی سعادتمندانه برایشان ایجاد شده است، حیاتی و ضروری مینمودند، زیرا سالها زندگی در جنگ و در گیری به اندازه کافی آنان را خسته و مایوس نموده بود و ویرانی و خرابی به بار اورده بود. تعهد جامعه جهانی به کمک های مالی برای افغانستان، پیام امیدوار کننده به مردم افغانستان بود، پیامیکه ملت رنج دیده را به اعتماد و هدفمندی وا میداشت. این کنفرانس در جنوری 2002 به مدت دو روز در توکیوی جاپان برگزار گردید.

  • کنفرانس برلین

دو سال پس از توکیو و سه سال بعد از کنفرانس بن، افغانستان هنوز در کانون توجهات جامعه بین المللی قرار داشت، افغانستان که صاحب دولت انتقالی شده بود، با طرح و پلانهای منظم وارد برلین شد و از جامعه جهانی جهت پیش برد برنامه هایش در سه سال آینده خواستار 12 ملیارد دلار کمک شد، هچنان دولت افغانستان خواهان به مصرف رسیدن کمک ها از طریق حکومت افغانستان شد، درخواست که تا اکنون به شکل کلی تحقق نپذیرفته است. در این کنفرانس اشتراک کنندگان، موفقیت های بعد از کنفرانس توکیو را به دست بررسی گرفتند و نتیجه گرفتند که نبود یک استراتژی منظم باعث هدر رفتند کمک ها شده است، و آنان بازسازی افغانستان را اولویت بندی نمودند و طوریکه سرکسازی، صحت و انرژی در اولویت کار دولت افغانستان قرار داشته باشد، در این کنفرانس جامعه جهانی تعهد نمودند که به شرط هشت ملیارد دلار به افغانستان کمک میکند که حکومت این کشور، اقدامات اساسی را برای خلع سلاح افراد غیر مسئول، محوکشت کوکنار و بهبودی قضا بردارند. اموریکه تا اکنون به واقعیت نرسیده است، نه جنگسالارها خلع سلاح واقعی شدند و نه هم کشت کوکنار محو، قوه قضائیه که بیش از گذشته غرق در فساد شدند. اما علا رغم موجودیت این مشکلات کشورهای جهان کمک هایشان را بی دریغانه به مصرف رسانیدند. کنفرانس برلین در سال 2004 برگزار گردیده بود.

  • کنفرانس لندن

پنج سال بعد این بار حکومت منتخب افغانستان، دومین توافقنامه مهم را با شرکای بین المللی اش به امضا رسانید، توفقنامه که از طرف رییس جمهور کرزی ارایه گردید، دراین توافقنامه اداره کرزی به ایجاد اداره مسئول و پاسخگو، مبارزه علیه مواد مخدر، مبارزه علیه تروریسم و رعایت حقوق بشر تعهد نمودند. در مقابل جامعه جهانی با تعهد ده ملیارد دلار کمک به بازسازی افغانستان حمایت عام و تام شان را از ملت افغانستان اعلام داشتند،  کنفرانس لندن در فبروری 2006 به مدت دو روز برگزار گردید.

  • کنفرانس رم

جامعه جهانی، گام به گام اوضاع افغانستان را دنبال میکند، این بار در رم در ضمن گردهم آیی مشکلات سیسیتم قضایی این کشور را تحت بررسی گرفتند، سیستم قضایی که در طی بیش از 30 سال جنگ صدمات جدی دیده است.این کنفرانس در جولای 2007 برگزار گردیده بود که با ارائه رهکارهای در زمینه به پایان رسید.

  • کنفرانس پاریس

به نظر می رسد، دولت کابل هم تا اندازه ای از فرصت طلایی که برای کشور ما مهیا شده آگاه است و میخواهد هرچه بیشتر از کمک های جامعه بین المللی استفاده نمایند. در جون 2008 کنفرانس دیگر با اشتراک وزرای خارجه بیش از 65 کشور دنیا و بیش از 15 نهاد بین المللی در پاریس برگزار گردید، دولت کابل برای پلان پنج ساله اش از جامعه جهانی 50 ملیارد دلار خواستار کمک شدند، که با کمک های ده ملیارد دلاراز جانب امریکا، یک ملیارد سازمان ملل متحد، نیم ملیارد جاپان  و کمک های دیگر از جانب بقیه شرکت کننده گان این کنفرانس مواجه گردید. این ششمین کنفرانس است که در ظرف  کمتر از هشت سال راجع به افغانستان در سطح بین المللی برگزار شده است.

  • کنفرانس لندن

ده سال مبارزه نیروهای بین المللی و ملی و برنامه های تشویقی طالبان، جهت پایان بخشیدن به خشونت را در کشور نتیجه ای نبخشیده است، تعداد بیشتر والسوالیها نسبت به قبل به دست نیروهای مخالف افتیده است، حملات  انتحاری و بمب گزاریهای کنار جاده ای افزایش یافته است. صلح و آشتی همچنان در فضای گنگ در پرواز است. استدعاهای عاجزانه کرزی با بمب و انتحار پاسخ داده میشود، اما دولت کرزی این بار میخواهد، تلاشهای ملی و تماس های مخفیانه و پروسه صلح با طالبان را جنبه بین المللی داده و همراهی جامعه جهانی را نیز به دست اورد، دولت کابل برنامه مصالحه و وآشتی با طالبان را در کنفرانس لندن با جامعه جهانی در میان گذاشت. جامعه جهانی نیز برای خاتمه بخشیدن به شورشها و خشونت ها در کشور به راه های مسالمت آمیز تاکید نمودند و به یان نتیجه رسیدند که معضل افغانستان راه حل نظامی نه، بلکه باید راه حل سیاسی جستجو شوند، در این کنفرانس تصمیم گرفته شد تا در اینده نزدیک این بار در کابل بررسیهای جدی روی موضوع گرفته شود. این کنفرانس در جنوری 2010 برگزار گردیده بود.

  • کنفرانس کابل

کنفرانس کابل در واقع ادامه کنفرانس لندن است، دولت کابل این بار میخواهد تلاشهای بین المللی را در کابل دنبال کند، دولت کرزی با برنامه منظم در سه عرصه اقتصاد، امنیت و مصالحه وارد این کنفرانس شد، آقای کرزی از جامعه بین المللی خواست، کمک هایش را تا 50 در صد از طریق حکومت افغانستان، به مصرف برساند،  و در قسمت امنیت خواهان سپرده شدن مسئولیت های امنیتی بصورت کامل تا سال 2014 شد، و همچنان رییس جمهور کرزی اعلان داشت که تاسال 2011 ارتش این کشور به 170 هزار و نیروهای پولیس به 135 هزار خوارسید. و در زمینه مصالحه و آشتی خواهان حذف تعداد از سران طالبان از لیست سیاه سازمان ملل شد. این کنفرانس  که در جولای 2010 برگزار شد، نخستین کنفرانس است که در سطح بین المللی درکابل برگزار میشود، این خودش جدای دست اوردهای دیگر یک پیشرفت برای دولت کابل محسوب میگردد.

‌أ.        بعد از کنفرانس کابل و لندن، تلاشهای مصالحه، رنگ و جهت دیگر بخود گرفت، رییس جمهور کرزی شورای عالی صلح را تاسیس کرد، زندانیان طالبان را به حسن نیت از زندانها رها کرد و خواهان حذف نام عده ای از افراد طالبان از لیست شد. که در پیوند به این درخواست 45 تن از افراد طالبان از لیست سیاه حذف گردید. اما در مقابل این هم برنامه های کرزی، طالبان با زبان انفجار و انتحار سخن گفته است. انتحاریکه می رود تا نهادهی مهم دولتی و بالاخص ارگ را هدف بگیرد.

ب)  دست اوردها

در حدود هشت کنفرانس در ظرف مدت یک دهه برای افغانستان، بیان دهنده بیشترین توجه جامعه جهانی به کشور افغانستان است. توجه ایکه با فروپاشی نظام استبدادی طالبان شروع شد و از ان زمان تا اکنون این کنفرانس ها و کمکها و مساعدتهای که از طرف جامعه جهانی به دولت افغانستان صورت گرفته است، باعث دست اوردهای مهم برای ملت و دولت افغانستا ن و هچنان جامعه جهانی شده است، مجموع کمک های جامعه جهانی طبق اظهارات وزیر مالیه کشور به 69 ملیارد دالر می رسد که از مجموع این کمک ها تنها 18 درصد توسط حکومت افغانستان به مصرف رسیده است، مابقی توسط خود کشورهای کمک کننده به مصرف رسیده است. این مبلغ یک وجهی کمی نیست، طبق اظهارات مقامات از این مبلغ بیش از پنجاه درصد ان به سکتور امنیت به مصرف رسیده است. که بصورت کل  دست اوردهای حاصله از این مبلغ درشت را  میتوان طور ذیل برشمرد:

  1. تاسیس نهادهای دمکراتیک چون قانون اساسی، شورای ملی و حکومت ملی.
  2. مشارکت دادن مردم، به قدرت از طریق برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ، پارلمان و شورای ولایتی، هرچند که برگزاری این انتخابات در هردو دوره با اما و اگر های روبرو بوده و با چالشهای همراه بوده است.
  3. تعمیر مکاتب و جذب حدود هفت ملیون تن از اطفال و نوجوانان به این مکاتب.
  4. مشارکت دادن زنان در فعالیت های سیاسی و اجتماعی و توجه ویژه برای رسیدگی به حقوق زنان.
  5. اعمار کلینک ها و تحت پوشش صحی قرار دادن اکثر از مناطق و قریه جات افغانستان.
  6. اعمار سرک ها، پل و پلچک ها و بندها.
  7. دسترسی بیش از 90 درصدی به مخابرات.
  8. فراهم نمودن آزادی بیان و فعالیت رسانه ها اعم از صوتی و تصویری و چاپی.
  9. داشتن اردوی و پولیس منظم.
  10. مهمترین دست آورد دیگر این دهه، نگهداشتن همراهی غرب بالاخص ایالات متحده امریکا با افغانستان است، همراهی که کم کم در ضمن  پیمان های استرتژِیک عمق و ریشه می یابند. و پاکستان به عنوان کشوریکه همیشه عینک دید غرب به افغانستان بود، موقعیت اش را از دست داده به انزوا کشانیده میشود.

و دست آوردهای مهم از این قبیل که برای همه ما، ملموس و مکشوف است. و در زندگی روزمره خود ان دست اوردها را حس میکنیم. قابل ذکر است که در ده سال گذشته امریکا بیشترین کمک را به افغانستان نموده است که در رده های بعدی جاپان، اتحادیه اروپا و بانگ انکشاف اسیایی می باشند.

اما بدون شک دولت با چالش های جدی نیز مواجه بوده و هست، بالاخص در قسمت امنیت و مصالحه با طالبان. امروزقسمت از مناطق جنوب و جنوب شرق و غرب نا امن است. طالبان با استفاده از تاکتیک های جدید حتی به قلب کابل یورش برده و هر آزگاهی قدرت نمایی میکند.  و در مقابل وصل تماسها به فصل آن پرداخته با بمب و راکت جواب صلح خواهی دولت را می دهد. نیروهای بین المللی هم خسته از جنگ و درگیری در جستجوی بیرون شدن خوشنام از این کشور اند، خروج که حکومت کرزی و دولت افغانستان را وارد مرحله جدید از حیات اش میکند، وضیعت که میان دوام و فنا در مظان قرار میگیرد. اکنون دولت کرزی به بعد از 2014 می اندیشد، و در جستجوی گرفتن تعهد از جامعه جهانی مبنی بر حمایت دوامدار از حکومت اش است، مهمیکه این بار می خواهد در کنفرانس بن دوم بدان برسد.

بخش دوم: بن دوم، بیم ها و امیدها!

تا چند روز دیگر ما شاهد برگزاری دومین کنفرانس بن بعد از ده سال از بن اول خواهیم بود، کنفرانس که قرار است اشتراک کنندگان نگاه به فعالیت ها، کمک ها و دست اوردهای ده ساله گذشته شان نمایند. ده سال سخت و دشوار، از بمب گزاری های کنار جاده ای تا حملات انتحاری و انفجاری! از کشمکش های درونی میان گروه های رقیب تا رقابت های منطقه ای و جهانی!

 بن دوم برای ملت افغانستان از اهمیت خاص برخوردار است، اهمیت که به عقیده گروهی از تحلیل گران، بقای حکومت کنونی بستگی به آن دارد. سرنوشت افغانستان همانند بن اول رقم خواهد، خورد. اما پرسش های زیاد راجع به بن دوم وآینده افغانستان مطرح است، سئوالات از قبیل اینکه ایا جامعه جهانی همانند قبل به مساعدتهایش ادامه خواهند  داد؟ آیا دولت افغانستان بدون جامعه جهانی توانایی اداره و حفظ نظام کنونی را دارد؟ آیا با خروج نیروهای بین المللی نظام کنونی سقوط نخواهد؟ اگر جامعه بین المللی به کمک هایش ادامه بدهد، این کمک ها در چه سطح خواهد بود؟

آنچه که اکثر تحلیل گران و کارشناسان امور بدان معتقد اند، اینست که جامعه جهانی اشتباه را که در دهه نود مرتکب شده بود، تکرار نخواهد کرد، در افغانستان خواهد ماند. اما در بهبودی اوضاع افغانستان و اوردن صلح و ثبات، نقش همسابه ها برجسته است، بالاخص نقش همسایه شرقی ما، اما از انجایکه این کشور، بعد از کشته شدن عساکرش به اثر حملات طیاره های بدون سرنشین ناتو اعلان کرده است که در نشست بن شرکت نخواهد کرد، تا اندازه ای موفقیت این کنفرانس را به مشکل مواجه نموده است. به هرصورت افغانستان اکنون در شرایط حساس به سر می برد، شرایطیکه باهمسایه شرقی خود مناسبات نیک ندارد، ایران نیز دل خوشی از حکومت کرزی ندارد، زیرا جریانات همه به ضرر ایران پیش می رود،از جمله عقد پیمانهای استراتژیک با کشورهای اروپایی و ایالات متحده امریکا. شرایط امنیتی در حال وخیم شدن است، اقتصاد مردم چندان خوب نیست، مهمتر از همه حکومت در بحران مشروعیت به سر می برد. فاصله مردم و حکومت روز به روز زیاد تر شده می رود. بر این اساس نقش این کنفرانس حیاتیست و ما برای بررسی نقش کشورها این بحث ذیل دو مبحث دنبال مینمایم، مبحث نقش کشورهای همسایه و نقش کشورهای جامعه غرب.

الف) نقش کشورهای همسایه

افغانستان کشوریست محاط به خشکه و یک کشور وارد کننده، از لحاظ مصرف وابسته به کشورهای همسایه های خود است. از طرف دیگر بخواطر ضعف قدرت مرکزی در تاریخ این کشور باعث ریشه دوانیدن عمیق کشورهای همسایه در لایه لایه ای این جامعه شده است، این موارد کشورهای همسایه  را در یک موقعیت برتر و بالاتر قرار می دهد، و بدون شک در تحولات این کشور میتواند نقش عمده ای را بازی نمایند، بالاخص کشور پاکستان، اما از آغاز دوره ای جدید تا اکنون نقش این کشور ها تا اندازه ای خوب بوده است، پاکستان حد اقل علنا همکار افغانستان و جامعه غرب و ضد نیروهای دهشت افگن بوده و ایران هم کمک های برای بازسازی افغانستان نموده است. چیزیکه اکنون قابل مکث و غوراست، شرایط جدید ایجاد شده بعد از تحولات اخیر است، تحولات که در افغانستان، منطقه و جهان رخ داده و باعث شکل گیری همگراییهای و دوستیهای جدید شده است. چیزیکه به نظر من در کنفرانس بن دوم سایه خواهد افکند همین مسئله است. و امروز سولات مطرح است که آیا با درنظرداشت این همگراییهای جدید ما شاهد اجماع نظر راجع به اینده افغانستان خواهیم بود؟، اجماعی نظر که از تهران تا واشنگتن، پیشاور تا دهلی و چین تا جاپان و تا اروپا شامل شود؟ نشانه ها اولیه حاکی از ناکامی این ایده است، زیرا جهان از تک قطبی خارج شده و دیگر تنها امریکاو غرب نیست بلکه قدرت های دیگر ظهور کرده و در حال ظهور است. و فراتر از پیوندهای گذشته، رابطه های جدید در حال شکل گیری است. کشته شدن بن لادن در پاکستان از یکطرف این کشور را در سطح جهان شرمنده و منزوی کرد اما از جانب دیگر خود را با نقص شدن حاکمیت اش در ضعف دید، و حساسیت خودشان را در قالب اعتراضات نشان دادند، عقد پیمان افغانستان با هند سوتک دیگر بود که خشم پاکستان را افزایش داد، حملات نیروهای ناتو و کشته شدن 22 تن از عساکر پاکستان این خشم را فزونتر نمود تا جایکه این کشور از امریکا خواست تا پایگاه واقع در ایالت بلوجستان را ترک نمایند و همچنان اعلان داشتند که در کنفرانس بن دوم شرکت نخواهد کرد. و زمزمه های انعقاد پیمان راهبردی با امریکا و مجموع این تحولات این کشور را از جامعه غرب و بالاخص امریکا بریده به کشورهای چین و روسیه و ایران نزدیک ساخته است، اکنون عدم حضور این کشور در کنفرانس بن موفقیت این نشست بزرگ را ا ظن و گمان رو برو کرده است. ایران نیز که از انعقاد پیمان های راهبردی با امریکا و جامعه غرب راضی نیست بدون شک در چنین فضای راحتر میتواند عمل کند.  ام اینکه تا چه حد این همگراییها خودش را در کنفرانس نشان می دهد باید منتظر ماند و دید.

ب) نقش کشورهای غربی

کشورهای غربی و در راس ایالات متحده و اروپا نقش اساسی و تعین کننده را در تحولات افغانستان دارد، بالاخص در این فضای در حال شکل گیری، که دوستان قدیم غرب در حال غلتیدن به دامن دشمنان شان اند، به نظر من غرب در این کنفرانس تعهد دراز مدت مبنی بر حمایت از دولت افغانستان خواهند کرد،  واز همه ابزارهای دست داشته شان استفاده خواهند نمود تا اجماع نظر در این باره بوجود بیاورد، زیرا افغانستان برای غرب و خصوصا برای امریکا از اهمیت خاص برخوردارد است، قدرت اقتصادی چین در حال بیشتر شدن است، روسیه قدیم به تحرک امده، مسئله ایران حساس شده است، پاکستان هم دارد به دامن این کشورها میغلتد، و در این میان نقش افغانستان در حال برجسته شدن است. و این سیاست مداران و نخبه گان افغانستان است تا از شرایط کنونی استفاده برده از بد بختی و فلاکت نجات بدهد.

نتیجه

از این مباحث نکات ذیل را میتوان نتیجه گرفت:

1–  حادثه یازدهم سپتامبر نقطه ای عطف نه تنها در تاریخ معاصر افغانستان بلکه نقطه پیچ برای تاریخ جهان بود، باعث شد جهان متوجه این " هارت لند " جهان شود. و از ان زمان تا اکنون هشت کنفرانس بین المللی برگزار نمایند و بیش از 69 ملیارد دالر به مصرف برساند و هزاران کشته بدهند.

2–  اجماع نظر خوبی در مورد سرنوشت افغانستان در سطح جهانی ایجاد شده بود، طوریکه کشورهای دشمن و رقیب دیرینه در راستای یک هدف و رسیدن به صلح و ثبات در افغانستان تلاش میکردند، و ملت افغانستان هم تا اندازه ای از این فرصت استفاده کردند، اما استفاده خوبی صورت نگرفت ونخبگان فکری و سیاستمداران ما بجای ترمیم و بازسازی سیاست و جامعه افغانستان به فکر جیب و زدو بندهای محلی شان شدند. امروز این اجماع نظر در حال از هم ریختن است، موضوعیکه پیام بدی برای ملت ما دارد.

3–  تحولات جدید، باعث شکل گیری همگرایهای نوین شده است، و این همگرایها در تقابل با منافع غرب شکل گرفته و بدون شک افغانستان که می رود تا پیمان های مهم و رابطه های دوامدار با غرب دشته باشد، از این همگرایها فاصله گرفته و کم کم شرایط طوری شکل میگیرد که کشورها از حالت بیطرفی خارج شده، موضع گیری نماید. این مسئله در صورتکه بازیگران عرصه سیاست ما دقت ننمایند، به ضرر ما تمام خواهد شد.

4– کنفرانس بن دوم، نقش مهم راجع به آینده افغانستان دارد،  زیرا به نظر من در این کنفرانس موضع این همگرایها مشخص خواهد شد، اما غرب در کنار افغانستان نظر به شکل گیری همین همگرایها خواهد ماند.

5–  افغانستان اهمیت تاریخی اش را بازیافته است و استفاده بهینه از این فرصت طلائی بسته به درایت و سیاست سیاستمداران و نخبه گان ما دارد. اما آینده و بالاخص چند روز دیگر حقایق را برملا خواهد کرد. باید منتظر ماند و دید که در بن دوم چه میگذرد، آیا افغانستان از میان بیم و امید به موفقیت خواهد رسید؟

  نظرات ()
مطالب اخیر سهمیه بندی دانش در افغانستان اظهار نگرانی فعالان مدنی دایکندی از وضعیت امنیتی! روایتی از اعتصاب دانشجویان کابل! شفق والی جدید دایکندی وارد نیلی شد! کیتی و کجران در محاصره اقتصادی! نگاهی به فعالیت های فعالان مدنی دایکندی! ابامای سیاه در کاخ سفید ورکشاب آموزشی گذار از منازعه در ولایت دایکندی وضعیت امنیتی دایکندی نوروزی
کلمات کلیدی وبلاگ علما در خدمت کسب رای و مشروعیت (۱) از صفر تا صفر (۱) دو قتل و یک سرقت در دایکندی (۱) سفر به اقیانوس سکوت ( دایکندی ) (۱) انتخابات و تقابل روسیه و امریکا (۱) باز شدن مرز ایران بروی افغانها (۱) بازنده اصلی انتخابات کیست؟ (۱) محصلین پوهنتون هرات تظاهرات میکنند! (۱) یک نامه از یک روزی (۱) دلخط (۱) گل سرخ (۱) تیمارستان بشر! (۱) آیا زندگی بی حیاست؟! (۱) عصیان! (۱) مبارزه علیه فساد چگونه؟ (۱) قوم تکانی پارلمان افغانستان! (۱) سیره تبلیغی پیامبر( ص ) (۱) سیره سیاسی پیامبراکرم ( ص ) (۱) برگزاری همایش از طرف جامعه المصطفی (۱) آنسوی رخصتی (۱) بهسود لکه ننک! اما برای رهبران هزاره (۱) اگر بیخواهی کور شوی، میشوی! (۱) گزارش گونه ای از لیسه تمران (۱) آهی زدل (۱) شاگردان در دایکندی شامل مکتب ابدیت شدند! (۱) آنها رقابت میکنند؛ (۱) هزاره ها و تحولات سیاسی (۱) مزاری و گفتمان دولت مدرن (۱) لوی جرگه نماد از تهجر! (۱) جشن فراغت (۱) شفق والی جدید دایکندی وارد نیلی شد! (۱) سهمیه بندی دانش در افغانستان (۱) سهمیه بندی تحصیلات عالی (۱) دانش و علم در افغانستان (۱) اظهار نگرانی فعالان مدنی دایکندی از وضعیت امنیتی! (۱) روایتی از اعتصاب دانشجویان کابل! (۱) کیتی و کجران در محاصره اقتصادی! (۱) نگاهی به فعالیت های فعالان مدنی دایکندی! (۱) وضعیت امنیتی دایکندی (۱) جنگ های فرقه ای در افغانستان (۱) مروری برمهمترین کنفرانسهای گذشته (۱) بن دوم، بیم ها و امیدها! (۱) مردن به حقیقت رسیدن است! (۱) رئیس مجلس نمایندگان افغانستان انتخاب شد (۱)
دوستان من تمران آيندگان ساعت13 نوبت ما يادداشت هاي من هزاره پيوند دوشنبه ها kohibuland محصل قلم من من و اینه بشارت شبکه افغانستان قلب آسیا مطالعات افغانستان دانشگاه امیر کبیر دانشگاه بو علی سینا دانشگاه پیام نور دانشگاه آکسفورد خبر گزاری مهر سایت پوهنتون کابل نستوه کاکه تیغون کاکه تیغون حسن زاده گلنار و آیینه زهرا حسین زاده سیاست پلاستیکی غزل نو ابوطالب مظفری دختر افغانستان و دنیای تنهایی او... محمد حسین فیاض فاطمه فیضی صالحی اخبار فناوری اطلاعات طراح قالب