آنسوی رخصتی

مدت یکماه میشود از آغاز سال تحصیلی میگذرد دانشجویان بعد از یکمدت تعطیلی رنج اور دوباره به دانشگاه ها برگشتند، تعطیلی خوب تعطیلی نبود. بخواطریکه افکار در وضعیت ارام قرار نداشت، از یک طرف سروصداهای آنفلونزای خوکی ( انتخاباتی ) همه را به دلهرگی کاذب واداشتند بود و از جانب دیگر دغدغه امتحان و دروس نا تمام اذهان را مشغول کرده بود. به هر صورت هرچه بود گذشت، پرداختن به گذشته و اینکه مسول کیست؟ به گفته آن دانشمند گناه سیاسی محسوب میشود و هم رسم این دیار و زمانه است که گذشته را صلوات است و بس! ما هم به تبع از این مسئله میگذریم.

درین گیرودار ما هم مشغول بودیم و فرصت این را نداشتیم تا از وبلاگ خبری بگیریم؛ با پوذش از دوستان کوشش میکنم از این به بعد منظم عمل نمایم.

اما آنچه میخواهم بنویسم چند نکته است در وصف یادگیری در دانشگاه های افغانستان یا حد اقل دانشگاه هرات، نمیدانم در کشورهای پشرفته چون جهان اول و دوم و حتی سوم محصلین برای چه ایده و فکری دانشگاه می روند و شیفته تحصیلات عالی اند؟ یا اینکه هدف از یادگرفتن و تحصیلات عالی داشتن در نظرشان چیست؟

اما در کشورما که از جمله جهان سوم هم بشمار نمی رود از چه قرار است؟ چرا محصلین به دانشگاه می روند و هدف شان از یادگیری چیست؟ اگر در افغانستان و باشیم و دانشگاه مسئله آشکار است.

یادگرفتن و درس خواندن فقط برای حفظ نمودن آزمون دادن  و جواز برای فعالیت و کار دریافت کردن است! موضوع که پس از دریافت فراغت نامه همه اش فرار میکند، مثل اینکه یک محصل با هزاران مشکل کبوتران را به درخت شان جمع کنند و بعد از آمتحان با یک ندا در آورند همه اش فرار نمایند، یعنی اینکه هیچ تاثیر عملی در زندگی نگذارد. مثل اینکه شخص با گذشته اش وداع کند.

با این وضعیت که هدف حفظ نمودن امتحان پس دادن و فراموش کردن باشد چگونه موفقیت تحصیل داریم؟

/ 0 نظر / 5 بازدید